Açık Davet

Bütün sofraları kaldır önümden

Midemi bulandırıyor dönüp duran bu hezeyan

Geldiğim yere gidiyorum ben

Karmaşık mezar yerleri gibi şimdi odalarım

Dağılıyor yeryüzünün tenha yerlerine

Yalan konuşuyor televizyondaki şu adam

İştahlı bir sofranın başına üşüşmüş

Lokma lokma insan çiğniyorlar!

Daralıyor içim, yağlı paçavra atıyorlar göğsüme

Ölüm uyanıyor bende nefes nefes üstüne

Sözüme kahırlar ilişiyor

Boğazıma uzanmış şu mahir el gibi

Bırak da sanatsız öleyim şu perişan dâr-ı dünyada

Nasılsa ebru gibidir ölüm, hayat levhasında.

Beni kurtaracak söz mü var bu azaptan,

Evrenin önsözünden başka…

İlk söylenen

Hep söylenen

Son söylenen

Senin sözündür bunu bilirim

Alır neyim varsa köhneyen

Çıkar yanına gelirim.

Ne olur sabaha bırakma beni.

M.Zübeyir Koçulu